Rokoko

Rokoko było nurtem stylistycznym w oświeceniu. Zaznaczył się przede wszystkim w ornamentyce, malarstwie i architekturze. Występował od około 1720 roku do 1790. Styl ten charakteryzował się zmysłowością, wyrafinowaniem i sentymentalnością. Formy w stylu rokoko były lekkie i niezwykle dekoracyjne. Cechowała je swobodna konstrukcja, asymetria i egzotyczne motywy, czerpane najczęściej z kultury wschodniej. Styl ten największy rozkwit przeżył we Francji. Był silnie związany z dworskim trybem życia. Rozkwit rokoka przypada na rządy Ludwika XV. Wtedy to również dokonała się jego ekspansja na niemal całą oświeceniową Europę.